12 คนโกรธา
ภายนอกศาลอาญาแห่งนครนิวยอร์ก — ช่วงเช้าตรู่
อาคารขนาดใหญ่โอ่อ่า สีเทา ดูน่าเกรงขาม เหมาะเป็นฉากหลังให้กับผู้คนธรรมดาจำนวนหนึ่งที่เดินเข้าออกในวันธรรมดาวันหนึ่ง
ภายใน โถงทางเข้าเวลาเดียวกันนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผู้คนหลากหลายประเภทต่างเดินอย่างรวดเร็วไปยังลิฟต์ แผงหนังสือพิมพ์ และสถานที่ต่างๆ ภายในนั้นยังมีเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ ในแถวลิฟต์นั้นผู้คนจำนวนหนึ่งเบียดกันเข้าไปในลิฟต์จนแน่นขณะที่มันกำลังปิดตัวลง
ภายใน โถงทางเดินยาวชั้นบนมีลิฟต์อยู่ทางซ้าย ประตูห้องพิจารณาคดีต่างๆเรียงรายอยู่ทางขวา แต่ละประตูมีป้ายแขวนกำกับไว้ ป้ายแรกเขียนไว้ว่า “ศาลอาญาแห่งนครนิวยอร์ก ห้องพิจารณาคดีที่ 1” ป้ายที่สองเขียนว่า “ศาลอาญาแห่งนครนิวยอร์ก ห้องพิจารณาคดีที่ 2” และต่อไปเรื่อยๆ
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ผู้คนจำนวนหนึ่งเดินออกมาแล้วมุ่งหน้าไปตามโถงทางเดิน ผู้คนทั้งชายและหญิงอีกหลายคนยืนพูดคุยกันอยู่ตามทางเดิน บรรยากาศโดยรวมเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว ความวุ่นวาย และสมาธิอันเคร่งเครียดเมื่อทุกคนต่างมีจุดหมายของตนเอง
เมื่อคนกลุ่มนั้นออกมาจากลิฟต์ พวกเขาก็ทยอยแยกย้ายกันไปตามประตูต่างๆ และที่หน้าประตูทุกบานจะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำอยู่
ณ ประตูที่มีป้ายเขียนว่า “ห้องพิจารณาคดีที่ 6” มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเฉยชา ไม่มีใครอื่นอยู่หน้าประตูนี้เลยซึ่งต่างจากหน้าประตูห้องอื่นๆที่มีกลุ่มคนยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่
เห็นได้ชัดว่าคดีที่กำลังดำเนินอยู่ใน “ห้องพิจารณาคดีที่ 6” นี้แทบไม่ได้รับความสนใจจากผู้คนทั่วไปเลย
ผ่านช่องกระจกบนประตู เรามองเห็นผู้พิพากษาอยู่ไกลออกไปด้านหลัง นั่งอยู่บนบัลลังก์ เขาหันหน้าไปทางซ้ายและกำลังพูดอะไรบางอย่างที่เราไม่ได้ยิน เขาหยุดพูดแล้วหันไปทางขวา จากนั้นยกมือขึ้นราวกับกำลังเรียกบริกร
ทั้งที่มีเสียงอึกทึกของโถงทางเดิน บัดนี้ห้องของเรากลับอยู่ท่ามกลางความเงียบงันราวกับความตายของห้องพิจารณาคดี ผู้พิพากษายกน้ำขึ้นดื่ม เขาดื่มจนหมดก่อนจะวางวางแก้วลงแล้วหันกลับไปทางซ้ายอีกครั้ง เขากระแอมในลำคอ ก่อนจะเริ่มพูด
“ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย...และนั่นคือคำอธิบายของศาลเกี่ยวกับประเด็นทางกฎหมายของคดีนี้ และบัดนี้ สุภาพบุรุษคณะลูกขุน ผมขอมาถึงคำสั่งสุดท้ายที่ผมจะมอบให้พวกท่าน คดีฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน หรือการฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา ถือเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุดที่มีการพิจารณาในศาลอาญาของเรา พวกคุณได้ฟังคำให้การของพยานแล้ว และได้ฟังกฎหมายที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการตีความว่ากฎหมายนั้นนำมาใช้กับคดีนี้อย่างไร”
คณะลูกขุนหมายเลข นั่งอยู่รอบตั้งใจฟังผู้พิพากษากล่าว พวกเขาประกอบไปด้วยลูกขุน 12คน รวมถึงลูกขุนสำรองอีก 2คน นั่งอยู่ฝั่งขวาของผู้พิพากษา พวกเขา เรียงกันไปตามลำดับหมายเลข โดยมีหัวหน้าคณะลูกขุนนั่งรวมกับลูกขุนหมายเลข 2 ถึง 6 ในขณะที่หมายเลข 7 ถึง 12 นั่งอยู่ในแถวหลัง
“บัดนี้ หน้าที่ของพวกท่านคือแยกข้อเท็จจริงออกจากสิ่งที่เป็นเพียงจินตนาการ ชายคนหนึ่งเสียชีวิต และชีวิตของชายอีกคนอยู่ในกำมือของพวกท่าน ผมขอให้พวกท่านพิจารณาคดีนี้อย่างซื่อสัตย์และรอบคอบ หากมีข้อสงสัยอันสมเหตุสมผล พวกท่านต้องส่งคำตัดสินกลับมาว่า ‘ไม่มีความผิด’ ...แต่หากไม่มีข้อสงสัยอันสมเหตุสมผล พวกท่านก็ต้องลงความเห็นว่าจำเลยมีความผิดตามมโนธรรมของพวกท่านเอง...”
ลูกขุนหมายเลข 7 กำลังกระสับกระส่าย ลูกขุนหมายเลข 10 สูดจมูกราวกับเป็นหวัด ลูกขุนหมายเลข 3 มองไปทางจำเลย ในขณะที่ลูกขุนคนอื่นๆเพียงตั้งใจฟังผู้พิพากษา
“ไม่ว่าพวกท่านจะตัดสินอย่างไร คำตัดสินของพวกท่านจะต้องเป็นเอกฉันท์ หากพวกท่านตัดสินว่าจำเลยมีความผิด...”
ผู้พิพากษาหยุดพูดชั่วขณะ ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง
“...ศาลจะไม่รับคำร้องขอผ่อนผันโทษในคดีนี้ โทษประหารชีวิตเป็นโทษที่ต้องบังคับใช้สำหรับคดีเช่นนี้“