ฉันที่กำลังกินข้าวค่อยๆ เลื่อนนิ้วบนมือถือ เห็นภาพซากตึกถล่มกลางเมืองที่ไม่รู้จัก
เด็กคนหนึ่งนอนแน่นิ่ง มีเลือดซึมเต็มเสื้อ
พยาบาลและนักข่าวในนั้นหายไปพร้อมกับเขม่าควัน
ใต้ภาพนั้นมีคอมเมนต์เป็นภาษาอังกฤษ
“this is humanity”
ฉันกดไลก์เหมือนคนอื่นๆ อีก1แสนคนที่ดูมัน ก่อนจะปิดหน้าจอวางลงบนโต๊ะคอม
เสียงเกมดังขึ้นจากจอทีวีข้าง ๆ ฉันเลือกตัวละครนักธนู
กดปุ่มยิงถล่มใส่ศัตรูในหน้าจอ
พวกมันค่อยๆ ตายไป — ด้วยฝนธนูเพลิง
ความคิดฉันค่อยๆ ตายไป — ด้วยสิ่งดึงดูดอื่น
“ยุคทองแห่งศิลปะมนุษย์”
ความโหดร้ายกลายเป็นคอนเทนต์
ข่าวสงครามกลายเป็นฟีด เลือดกลายเป็นฉากหลัง
และฉันก็คือคนที่ยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่ม ก่อนจะเล่นเกมต่อ