athanasiareal classic literature — feelings unspoken, unforgettablereal classic literature
feelings unspoken, unforgettable
แค่ไดอารี่

วันธรรมดาของคนธรรมดา

ตื่นมาตอนบ่าย—อาบน้ำ ทานข้าว อ่านนิยาย
ถึงตอนเย็น—กินขนม เล่นเกม
ถึงคืนนี้—วาดภาพ และกำลังจะไปทานข้าวหลังจดบันทึกประจำวันนี้เสร็จ
ชีวิตฉันก็น่าเบื่อดีนะ ดูไม่มีอะไรพิเศษเลย แค่ไปเรื่อยๆ เพื่อรอความตายในวันหนึ่ง... แต่บางทีคนไม่ต่างจากคนที่กำลังอ่านหรอก
ความคิดฟุ้งซ่านอีกครั้งในตอนนี้ แต่ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรลงไป
คงทำได้แค่บอกว่า ฝนที่ตกตอนนี้ทำให้รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย คงจะดีถ้าฝนตกทุกวันเมื่ออยู่บ้าน และอากาศสดใสทุกครั้งเมื่อออกบ้าน
ถ้าฉันในอนาคตมองฉันในตอนนี้ผ่านไดอารี่จะคิดยังไงกันนะ?
‘หืม ตอนนั้นฉันเคยเขียนแม้แต่เรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วย’ ?
‘ตอนนั้น ฉันควรพยายามมากกว่านี้’ ?
หรือบางที “ฉัน” อาจจะแค่พูดว่า “ชีวิตฉัน ก็ดูไม่เลวเลยนะ” ?