ฉันฝันถึงหลายสิ่งที่ค่อย ๆ จางหายไปทุกครั้งเมื่อฝันใหม่มาเยือน จนกระทั่งในคืนหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังก้าวออกจากบ้านในฝัน ดวงตากลับเหลือบไปเห็นแมวตัวเล็กนั่งอยู่ที่เท้า—แมวของฉันที่เพิ่งตายไป
ฉันร้องไห้ออกมาทันที ขณะคิดในใจว่า ‘นี่มันฝันสินะ… เพราะล่าสุดมันโตเกินกว่านี้แล้ว’ ฉันยกมันขึ้นมากอดเบา ๆ ร่างเล็กค่อย ๆ ขยายจนเป็นขนาดจริง และยิ่งอ้วนกว่าที่มันเคยเป็นในโลกความจริง “ฉันขอโทษ” คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมน้ำตา
ความทรงจำพาฉันกลับไปยังคืนที่มันยังมีชีวิต—วันที่มันเริ่มป่วย ฉันเห็นความผิดปกติตั้งแต่ก่อนหัวค่ำ แต่เมื่อเกือบเที่ยงคืน ฉันกับพ่อยืนถกเถียงกันว่าจะพาไปโรงพยาบาลสัตว์ดีไหม แต่ที่ใกล้ที่สุดก็ห่างออกไปเกือบห้าสิบกิโลเมตร
ฉันบอกว่า “อาการมันหนักมาก” พ่อบอกว่า “ขับรถกลางดึกอันตราย รอเช้าอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเถอะ”
ฉันควรจะแย้งมากกว่านั้น... แต่ในหัวฉันกลับตีค่าชีวิตแมวตัวนี้ที่อย่างมากก็อยู่ได้ไม่ถึงสิบปีว่ามีค่าน้อยกว่าการต้องทะเลาะกับพ่อที่จะอยู่กับฉันไปอีกหลายสิบปี , สุดท้ายฉันก็ปล่อยเอาไว้แบบนั้น...
เช้าวันถัดมา ร่างของมันเย็นเฉียบไปแล้ว
และนั่นคือสิ่งที่คนเรามักจะทำซ้ำ ๆ อย่างโง่เขลา — เราตัดสินใจปล่อยให้สิ่งที่เปราะบางที่สุดเสียไปในเงียบงัน เพียงเพื่อหลีกเลี่ยงการถกเถียงที่เราไม่อยากมี เพียงเพื่อรักษาความสบายใจที่ไม่ควรจะสำคัญไปกว่าชีวิตเลย
ในฝันนั้น ฉันเรียกหมอมาดูอาการ แต่เมื่อหันกลับไป หมอกลับบอกเพียงว่า มันตายแล้ว
ฉันคิดในใจ ‘แม้แต่ในฝันยังควบคุมไม่ได้เลย แล้วทำไมบางฝันถึงควบคุมได้?’
ฉันขอให้หมอตรวจหาสาเหตุการตาย—คำตอบที่ฉันไม่เคยได้รับในชีวิตจริง แต่หมอกลับอ้อมค้อมพูดหลายเรื่องแต่กลับไม่เคยมอบคำตอบที่ต้องการ ฉันเร่งถามซ้ำ ๆ ก่อนจะกลายเป็นเสียงตะคอกด้วยความโกรธ
“บอกมาได้แล้ว!” ทว่าในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นมา
ฉันนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา จดบันทึกความทรงจำของฝันนี้ลงไป—เพื่อไม่ให้มันหลุดหายไปเหมือนฝันอื่น ๆ